Pierwotnie filozofowie greccy traktowali teorię poznania jako dodatkową przy teorii bytu. Platon zmienił to jako pierwszy i zajął się teorią poznania na poważnie, poświęcając jej w pełni dzieło pod tytułem "Teajteta". Jako pierwszy postawił pytanie, które w tym temacie winno być podstawowym - co to właściwie jest poznanie ? Pierwsi greccy filozofowie mylnie wychodzili z założenia, że poznanie równa się postrzeganiu. Pewni byli, że nasze poznanie uzależnione jest od postrzegania zmysłowego i na tym się kończy. Platon przerwał te teorie, sądząc, że poznanie a postrzeganie to dwie różne rzeczy. Był to oczywisty wynik jego teorii na temat idei. Nie można bowiem postrzec zmysłami owych idei, a jednak nasze poznanie pozwala nam o nich myśleć. Wyróżnione więc powinny być dwa typy poznania - poznanie rozumowe oraz poznanie zmysłowe. Dzięki poznaniu zmysłowemu poznajemy to, co możemy ujrzeć, co możemy powąchać, dotknąć. Poznanie rozumowe jednak dotyka takich spraw, jak idee, których przecież nie sposób dostrzec, czy dotknąć. Rozróżnienie więc przez Platona poznania na te dwa typy było logiczne, zwłaszcza biorąc pod uwagę jego teorie idei.