Platon jako uczeń Sokratesa w początkach swego filozofowania twierdził tak, jak jego mistrz, że cnota jest wiedzą i na niej tylko się opiera - wiedząc co jest dobrem, dobro czynimy, czyniąc zło, musimy nie posiadać wiedzy co jest dobrem, inaczej tak byśmy nie postąpili, bowiem dobro wpływa na nasze szczęście. Później jednak pogląd Platona rozrósł się i usamodzielnił. Jego pogląd na cnotę zbliżony był do pitagorejskiego - uważał za cnotę równowagę i ład duszy, jej harmonię. Istotne jednak dla niego było rozróżnienie trzech części duszy - na impulsywną, rozumną oraz pożądliwą. Cnota więc dla każdej z nich jest inna. I tak cnotą dla części rozumnej jest wspomniana już wiedza. Cnotą dla części pożądliwej - umiejętność panowania nad sobą, natomiast dla części impulsywnej cnotą jest męstwo. Wszystkie te trzy cnoty spina jakby klamrą cnota oddzielna od ich trzech - cnota sprawiedliwości. Jest ona konieczna do pełnej harmonii duszy. Później tą teorię nazwano klasyczną teorią czterech cnót i przez wieki była ona używana.