Choć Platon matematykę uważał za naukę, to wciąż była ona nauką najniższego szczebla wśród nauk. Było tak według niego dlatego, że mimo iż operowała pojęciami, to nie umiała ich zweryfikować, wytłumaczyć czemu tak jest. Był to zdaniem Platona dogmatyzm, który w dialektyce natomiast nie miał miejsca. Dialektyka była najdoskonalszą z nauk według Platona. Ona jedyna opierała się tylko i wyłącznie na samych suchych pojęciach, nie ulegała dogmatyzacji, bowiem weryfikowała swe prawdy i w razie gdyby okazały się nieprawdziwe, zmieniała je. Operując jedynie założeniami, twierdzeniami i pojęciami, dialektyka była wedle Platona nauką pozbawioną wad. Platon zaczął uważać, że nie celowość ani przyczynowość w zjawiskach jest najistotniejsza. Najważniejsze jest dochodzenie prawdy zakładając jakąś tezę, która jest najsilniejsza i zadając wedle niej pytania kolejne, dochodzimy do wniosków prawdziwych, bowiem odpowiedzi nie mogą być sprzeczne z założoną teorią. Założenia bowiem są dla umysłu najsilniejsze, a nie doświadczenia empiryczne, które ulegają zmianom.