Filozofia zdaniem Platona dopiero wtedy oddzieliła się od wszelkich nauk i zaczęła istnieć jako kompletnie oddzielna dziedzina. Nie obejmowała bowiem zjawisk naturalnych ani nie tłumaczyła nic empirycznie. Jej przedmiotem miały być od tej pory idee a narzędziem badania - dialektyka, która nie empiryzmem się sugerowała, a suchym ocenianiem faktów wedle założonych tez. Filozofia była od teraz zdaniem Platona jedyną prawdziwą nauką, bowiem jako jedyna nie odnosiła się do zmiennych zjawisk, lecz do niezmiennego bytu, którego poznanie daleko wykracza poza doświadczenie empiryczne. Filozofię Platon pojmował zarówno racjonalistycznie, jak i irracjonalistycznie. Nie była ona jednorodna. Pewne rzeczy poznać można jedynie odrzucając empiryzm i jego znaczenie, lecz w pewnych wypadkach odcinanie się w pełni od materializmu jedynie uniemożliwia poznanie i filozofowanie. To bowiem, co związane z samym bytem, nie musi być wcale racjonalne. Racjonalna jest na przykład matematyka, lecz filozofia wcale być nie musi. Może dotykać tego, co kompletnie nieracjonalne. Dlatego Platona można uznawać zarówno za twórcę racjonalizmu, jak i irracjonalizmu.