Nauka o etyce Platona przeszła tak jak wszelkie inne jego twierdzenia przeobrażenia i rozbudowania jej do bardzo złożonej i, tak jak w poprzednich - dwoistej. Pierwotnie Platon uważał, że świat doczesny więcej ma w sobie zła, niż dobra. Dlatego ideałem dla niego był filozof, który nie dostrzega dóbr doczesnych, mimo że obok nich żyje. Najważniejsze bowiem winny być dla człowieka dobra wieczne, dobra idealne. Uważając, że świat doczesny jest pełen zła, uważał także, że tylko śmierć może nas przeprowadzić do świata lepszego, pełnego dobra. Później jednak Platon stwierdził, że dobra realne, dobra doczesne są konieczne człowiekowi do osiągnięcia dóbr wiecznych, dóbr idealnych. Dobra zaczął Platon pojmować hierarchicznie. Istnieją jego zdanie różne dobra, układające się w hierarchię, na której szczycie znajdują się dobra idealne, które otrzymać możemy jedynie po osiągnięciu tych doczesnych, niższych w hierarchii. Miłość Platon uważał za dążenie wieczne do posiadania i czynienia dobra. Miłość rozwija się od dóbr doczesnych, takich jak piękne ciało, do dóbr idealnych.