Platon uważał, że prawdziwym poznaniem jest jedynie te, które jest nieomylne i daje nam wiedzę o samym bycie. Wedle tego nie można orzec, że poznaniem jest poznanie zmysłowe. Do tego wniosku też doszedł Platon. Uważał on poznanie zmysłowe jedynie za domysł, a za prawdziwe poznanie - poznanie rozumowe. Było ono bowiem wyższe, lepsze od tego zmysłowego, na które wpływają zjawiska i które ulegać może złudzeniom. Poznanie rozumowe jest wolne od czegoś takiego, a więc jest więcej warte i ważniejsze. Doszedł w końcu Platon do twierdzenia, że poznanie jest jedno - racjonalne poznanie idei, czyli poznanie rozumowe. Wszelkie inne uważał jedynie za domysły, a już nie za poznanie. Taki jednak typ rozumowania sprawiał, że wszystko, co dla człowieka ważne, wszystko, dzięki czemu odbieramy otaczający nas świat nie jest poznaniem, a poznaniem jest jedynie to, czego nie ujrzymy, nie dotkniemy. Platon stworzył więc stopnie poznania. Nie umniejszając ani rozumowaniu zmysłowego, ani rozumowaniu myślowemu, oba uważał za ważne. Jedno z nich pomaga nam zrozumieć istotę bytu, drugie pozwala istnieć w otaczającym nas świecie stworzonym przecież z materii niedoskonałej.