Zdaniem Platona człowiek wyposażony jest od zawsze w wiedzę, której się nie uczył. Dlatego często postrzega rzeczy i ocenia je, nie widząc ich wcześniej, potrafi rozwiązywać zagadki, czy pojęcia, o których nic nie wie. Są to zdaniem Platona dowody na to, że człowiek rodzi się już z pewną wiedzą. Tak jest na przykład wtedy, gdy ma ocenić jakieś własności geometryczne i robi to, mimo że geometrii w życiu się nie uczył i nie ma o niej żadnego pojęcia. Są więc dla Platona dwie wiedzę - jedna, oparta na postrzeganiu i z niego się wywodząca, oraz druga - nie mająca nic wspólnego z samym postrzeganiem, którą posiadamy od zawsze. Wiedza oparta na postrzeganiu rozwija się, zmienia, natomiast ta druga jest stała, nie mamy na nią wpływu i nie uczyliśmy się jej. Jest to zdaniem Platona wynik tego, że dusza, zanim wstąpiła w nasze ciało, widziała świat idei, o których mówi filozof w swych dziełach. Znając je, gdy dostaje się do naszego ciała, przekazuje nam pewną znikomą wiedzę na ich temat. Dlatego postrzegamy potem coś takiego, jak na przykład równość, mimo że z równością w naturze nie mieliśmy styczności.